شيرين احمدنيا در كارگروه جامعه شناسي پزشكي و سلامت كه توسط انجمن جامعه شناسي ايران به بررسي وضعيت كنوني بيماران مبتلا به ايدز در ايران از منظر اجتماعي پرداخت و اظهار داشت: آگاهي‌ها و نگرش جامعه نسبت به مبتلايان به ايدز بسيار پايين است و جامعه افراد مبتلا به HIV مثبت را بدون اينكه خدمات بهداشتي و درماني ارائه دهند طرد مي‌كند به طوري كه اين بيماران جرأت طرح بيماري خود را در خانواده‌هايشان ندارند.
وي علت عدم اطلاع رساني درست در مورد ايدز را تابو بودن ايدز دانست و افزود: به دليل رابطه ايدز با امور جنسي اجازه داده نمي‌شود در رابطه با آن صحبتي شود.
وي ادامه داد: آموزش بهداشت جنسي در كشور وجود ندارد و اين فقدان آموزش رسمي موجب مي‌شود دانش آموزان و نوجوانان به جاي اينكه آموزش را از منابع رسمي مانند آموزگاران، والدين، پزشكان بگيرد از منابع غيررسمي اطلاعات بگيرند كه اين منابع افراد را به شيوه‌هاي رابطه جنسي پر خطر سوق مي‌دهد كه جزء رفتار پرخطر به حساب مي‌آيد.
مدير گروه جامعه شناسي پزشكي گفت: نوع نظارت مستقيم و غيرمستقيم در جامعه شناسي وجود دارد كه نظارت مستقيم به نظارت بيروني و توسط نيروهاي امنيتي و انتظامي صورت مي‌گيرد كه فرد در صورت عدم رعايت قانون مورد مجازات قرار مي‌گيرد.
وي ادامه داد: نظارت غيرمستقيم به نظارت دروني گفته مي شود كه فرد متوجه خطر شده و رفتار خود را تنظيم مي‌كند و نيازي به پليس بيروني نيست و شواهد و تحقيقات نشان داده است كه بهترين شيوه نظارت، نظارت و كنترل دروني غيرمستقيم است.
احمدنيا گفت: زنان به دليل وضعيت جسماني و جايگاه اقتصادي به سرعت بيشتري مبتلا به ايدز مي‌شوند.
وي با بيان اينكه نحوه ارائه خدمات اجتماعي از مسائل بسيار مهم افراد مبتلا به HIV مثبت است، افزود: به دليل آگاهي پايين افراد جامعه چه در سطح عوام و نخبه و چسباندن انگ به افراد مبتلا به ايدز اين افراد دچار مشكلات اجتماعي بيشماري مي‌شوند.